تصنیفی هست ، به همین نام از آقای افتخاری که هر وقت گوشش میدم ، هوایی میشم . هرچند یه غم و حزنی توش هست که با حال وهوای کودکی شاید سازگاری نداشته باشه ، ولی منو می بره تو آن زمان . الان دارم گوشش میکنم .متنش اینه :

یادم آمد آن همه صفای دل که بود ، خفته در کنار کودکی

رنگ گل جمال دیگر در چمن داشت ، آسمان جلال دیگر پیش من داشت ،

شور و حال کودکی برنگردد ، دریغا!

قیل وقال کودکی برنگردد ، دریغا!

 به چشم من همه رنگی فریبا بود ، دل دور از حسد من ، شکیبا بود

 نه مرا سوز سینه بود ، نه دلم جای کینه بود ..........

چقدر دنیا ساده و کوچیک و بی آلایش بود . هیچی مال تو نبود ولی انگار همه چی مال تو بود . هیچی رو ،فقط برای خودت نمی خواستی ، همبازیهات برات خیلی مهم بودن . همه دوستت داشتن ، اگه گریه هم میکردی که بیشتر قربون صدقه ات میرفتن . یادش به خیر . بهتره قدر الان رو که داره میگذره بدونیم .

این حکایت هم ، دشت امروز ما :

 بوذر جمهر حکیم گوید : اگر خواهی از ابدال گردی ، تحویل کن به خوی کودکان !

او را گفتند : چگونه ؟

گفت : اندر کودکان پنچ خصلت است که اگر در بزرگان بودی به مرتبه ابدالان رسیدندی ؛

یکی آنکه غم روزی نخورند ،

دیگر چون بیمار شوند از خدای تعالی گله نکنند .

سه دیگر ، با یکدیگر خورند آنچه شان باشد .

چهارم ، چون با یکدیگر جنگ کنند ، کینه ندارند و زود آشتی کنند .

پنجم ، با اندک بیم ، بترسند و آب در چشم آورند .

پی نوشت :

ابدال : کسانی که ستون و سر آمد دوران و روزگارشان هستند ، کسانی که همتای کمی دارند . جمع بدیل .